Χθες ο Ιανός με το εσωτερικό έγγραφο που έλεγε ότι βρέχουν τη μοκέτα έξω από το κατάστημα για να μην μπορούν να ξαπλώσουν οι άστεγοι τα βράδια, σήμερα η υπόθεση με τα Lidl στο Ίλιον που μήνυσαν μία φτωχή ηλικιωμένη που επιχείρησε να κλέψει κάποια τρόφιμα για να φάει.
Τα Lidl στην αρχή επέμεναν στην μήνυση επικαλούμενα τον «κανονισμό» της εταιρείας και τελικά την απέσυραν όταν κατάλαβαν ότι το μποϋκοτάζ που προετοιμαζόταν από τους χρήστες στα social media θα τους κόστιζε όσο εκείνο της e-food όταν θέλησε να κάνει «μπλοκάκηδες» τους διανομείς της, και ακόμη περισσότερο…
Τις τελευταίες δεκαετίες πολυεθνικές –και όχι μόνο- εταιρείες έχουν συντάξει εσωτερικούς κανονισμούς… «φρανκεστάιν», που σε πολλές περιπτώσεις ανταγωνίζονται και ξεπερνούν σε αυταρχισμό ακόμη και τους νόμους του κράτους.
Σήμερα, στο σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτης στην Πεύκη η υπεύθυνη στην υποδοχή έλεγξε την τσάντα εργαζόμενης που είχε σχολάσει και αποχωρούσε. Εν δυνάμει κλέφτες, δηλαδή, όλοι οι εργαζόμενοι και ένας υπεύθυνος σε ρόλο αστυνομικού.
Το ίδιο έκανε παλιά σε πελάτες και το πολυκατάστημα Macro στην Παλλήνη (νυν The Mart) που ένας σεκιουριτάς ήλεγχε τα καρότσια στην έξοδο με βάση τα τιμολόγια αγορών. Εν δυνάμει κλέφτες και όλοι οι πελάτες, ενώ κατά τα άλλα το κατάστημα διέθετε κάμερες ασφαλείας.
Σάλος είχε γίνει τον περασμένο Δεκέμβρη και με τον εσωτερικό κανονισμό των Jumbo που προέβλεπε μεταξύ άλλων μέχρι και πρόστιμα έως το 25% του μισθού των εργαζομένων. Και σε εκείνη την περίπτωση ο θόρυβος στα social media ήταν τέτοιος που αναγκάστηκε να βγει μέχρι και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της εταιρείας να διαψεύσει και να δώσει και αυξήσεις… Κοινώς, η εταιρεία το «μάζεψε».
Υπάρχει λοιπόν αυτή η ασυδοσία του “management” στους εσωτερικούς κανονισμούς που πλέον διδάσκεται και στα πανεπιστήμια. Οι κοινωνίες παρακολουθούν με απάθεια να εφαρμόζονται αίσχη με πρόσχημα το «συμφέρον» της επιχείρησης, το οποίο βρίσκει πάντα και πρόθυμους να το υπηρετήσουν (σ.σ. ηλίθιους και μη). Στις ΗΠΑ υπάρχει και ο όρος corporate fascism, για τον τρόπο που οι εταιρείες εισβάλλουν ακόμη και στις ζωές των εργαζομένων τους. Η πολυδιαφημιζόμενη εταιρική κοινωνική ευθύνη, δε, είναι το “αντίβαρο” στις κάθε λογής εταιρικές αθλιότητες.
Για να υπηρετηθεί όμως ο «εταιρικός» προηγείται ο « φιλικός φασισμός»: στο ομώνυμο βιβλίο του (σ.σ. εκδόθηκε το 1980), ο κοινωνιολόγος Μπέρτραμ Γκρος για πρώτη φορά έκανε το σαφέστατο διαχωρισμό ότι το νέο πρόσωπο του φασισμού θα διαφέρει κατά πολύ από αυτό που έχει ήδη γνωρίσει η ανθρωπότητα και κυριάρχησε κατά τη δεκαετία του ’30. «Στο μέλλον», αναφέρει ο Γκρος, ένα μέλλον που έχει αφιχθεί προ πολλού, «το νεοφασιστικό κράτος φορά βελούδινα γάντια αντί για δερμάτινες μπότες και θα διατηρεί την εξουσία κάνοντας τους ανθρώπους μαλθακούς και άβουλους μέσω της κατανάλωσης και της αναζήτησης της ευχαρίστησης, απ’ ό,τι στο παρελθόν, που το έπραττε διά πυρός και σιδήρου»…
Κάντε το πρώτο σχόλιο